No cierres la puerta mientras vivas. Para entrar y salir.
Cuadernos de Ulpiano Ros
lunes, 20 de abril de 2026
domingo, 19 de abril de 2026
sábado, 18 de abril de 2026
O NENO
Quen fora o neno que baixa a costa en bicicleta
co mundo todo a tremelicar na súa ollada,
a gaivota que paira no ar coma nun xogo,
a florciña pequeneira do camiño,
a escuma eterna da derradeira onda,
quen fora de novo o silencio da noite,
a luz que se achega ao más recondito recuncho
da casa como animal silandeiro,
quen fora o barquiño máis vello do peirao,
a vela que que vai e ven, o musgo sobre a pedra,
quen fora o vento que zoa na xanela,
o lume da cociña, o pan na mesa,
a garza coma deusa de prata fronte ao mar
na rocha máis escura,
quen fora o gato que miaña na calella,
os ouveos do lobo na montaña,
o roibén que escoita os murmurios da marea,
o aloumiño na caluga dunha man invisible,
o cheirume dos pinos, o brinco do arroaz,
o peteiro do pardal na póla da nogueira,
a brétema que chora, a man na aldraba.
Quen fora o neno,
o pé do neno
no chanzo da escaleira cando regresa a casa.
Quen fora sempre a fame dos seus ollos.
Alfredo Buxán
jueves, 16 de abril de 2026
domingo, 12 de abril de 2026
sábado, 11 de abril de 2026
martes, 7 de abril de 2026
domingo, 5 de abril de 2026
jueves, 2 de abril de 2026
miércoles, 1 de abril de 2026
martes, 31 de marzo de 2026
sábado, 28 de marzo de 2026
viernes, 27 de marzo de 2026
jueves, 26 de marzo de 2026
Qué libres, a veces, las palabras. Cualquier mañana, sin venir a cuento, se echan a volar, se ocultan y bailan en las olas como pañuelos a la deriva hasta que se pierden en el horizonte. Entonces se queda uno como huérfano y no sabe en qué silencios calentar el corazón, dónde mirar, qué hacer con la intemperie de las manos. A veces tardan en volver, desde luego algo cambiadas, con algunas señales y casi cicatrices de todo lo vivido en el viaje, pero reconocibles. Hay que darles cobijo durante un tiempo hasta que por sí mismas recuperan las ganas de jugar, su inextricable encaje de bolillos, su íntimo juego de titanes disputándose el espacio ―hoy por ti, mañana por mí―, su milagrosa capacidad de combinarse hasta dar con el prodigio que nos abre siempre una sonrisa de asombro que acaba por dejarnos con la boca abierta.