jueves, 30 de abril de 2026

¿Qué extraña necesidad lleva a tantísimos a hacer públicos sus odios?

miércoles, 29 de abril de 2026

El insulto, más que una ofensa, es un desperdicio. Lo derrocha quien no tiene otra cosa que ofrecer.

martes, 28 de abril de 2026

lunes, 27 de abril de 2026

He visto pasar por delante de mi ventana a un hombre de mi edad, de madrugada. Iba en silla de ruedas. Solo. Sonreía.

domingo, 26 de abril de 2026

La indiferencia es la forma más extendida de renunciar al pensamiento. De deshumanizarse.

sábado, 25 de abril de 2026

Llegar a viejo parece un truco de prestidigitación. Visto y no visto. En un abrir y cerrar de ojos desaparece la paloma.

viernes, 24 de abril de 2026

La música y la lluvia, enlazadas en un baile sutil, han convertido la tarde en un remanso.

jueves, 23 de abril de 2026

No es lo mismo tener una casa que vivirla, dejar que ella nos tenga. Nos sostenga. La propiedad no garantiza la alegría.

miércoles, 22 de abril de 2026

Le sorprendió una idea propia y casi se viene abajo, desorientado. Se le pasó en seguida.

martes, 21 de abril de 2026

El optimismo, cuando somos jóvenes, no es más que disculpable ignorancia. El pesimismo, en la vejez, coherencia pura. La alegría, la lucidez moral, la rebeldía y la belleza, los pilares de una vida digna.

lunes, 20 de abril de 2026

domingo, 19 de abril de 2026

A la hora del miedo, el dolor puede ser una herramienta de distracción.

sábado, 18 de abril de 2026

O NENO

Quen fora o neno que baixa a costa en bicicleta
co mundo todo a tremelicar na súa ollada,
a gaivota que paira no ar coma nun xogo,
a florciña pequeneira do camiño,
a escuma eterna da derradeira onda,
quen fora de novo o silencio da noite,
a luz que se achega ao más recondito recuncho
da casa como animal silandeiro,
quen fora o barquiño máis vello do peirao,
a vela que que vai e ven, o musgo sobre a pedra,
quen fora o vento que zoa na xanela,
o lume da cociña, o pan na mesa,
a garza coma deusa de prata fronte ao mar
na rocha máis escura,
quen fora o gato que miaña na calella,
os ouveos do lobo na montaña,
o roibén que escoita os murmurios da marea,
o aloumiño na caluga dunha man invisible,
o cheirume dos pinos, o brinco do arroaz,
o peteiro do pardal na póla da nogueira,
a brétema que chora, a man na aldraba.

Quen fora o neno,
                                o pé do neno  
no chanzo da escaleira cando regresa a casa.
Quen fora sempre a fame dos seus ollos.

                                                                                  Alfredo Buxán

                                                                     


No puedes evitar la perdida de agudeza de la vista, quizá ni siquiera la ceguera ante algunas cosas, pero sí que se apague la mirada.

viernes, 17 de abril de 2026

jueves, 16 de abril de 2026

Escribir para darle otra vuelta de tuerca a las ideas de siempre, más allá de que lleguen a desarrollarse, como nos gustaría, o que se estanquen, como tienen por costumbre.

martes, 14 de abril de 2026

domingo, 12 de abril de 2026

Lo que escribimos de viejos es mucho menos importante que el hecho mismo de hacerlo. Porque ya no es posible ignorar que estamos jugando la prórroga con la conciencia plena de que perderemos la partida.

sábado, 11 de abril de 2026

Puedes equivocarte ―lo harás algunas veces todavía―, pero no te enredes en la culpa.

jueves, 9 de abril de 2026

miércoles, 8 de abril de 2026

martes, 7 de abril de 2026

Cuando alguien se lamenta de que está solo, todavía no sabe de qué está hablando.

domingo, 5 de abril de 2026

El dolor que toca fondo no se dice, se enraíza en silencio hasta que brota, mucho tiempo después, en una forma que ni él mismo reconoce.

sábado, 4 de abril de 2026

jueves, 2 de abril de 2026

Todo el mundo que cree en algo desconfía de quienes no lo hacen. A nadie le extraña una cosa tan rara.

miércoles, 1 de abril de 2026

Sentarse a un lado del camino a conversar con las piedras. Sólo en ellas se graba la voz más íntima del viento.