O NENO

Quen fora o neno que baixa a costa en bicicleta
co mundo todo a tremelicar na súa ollada,
a gaivota que paira no ar coma nun xogo,
a florciña pequeneira do camiño,
a escuma eterna da derradeira onda,
quen fora de novo o silencio da noite,
a luz que se achega ao más recondito recuncho
da casa como animal silandeiro,
quen fora o barquiño máis vello do peirao,
a vela que que vai e ven, o musgo sobre a pedra,
quen fora o vento que zoa na xanela,
o lume da cociña, o pan na mesa,
a garza coma deusa de prata fronte ao mar
na rocha máis escura,
quen fora o gato que miaña na calella,
os ouveos do lobo na montaña,
o roibén que escoita os murmurios da marea,
o aloumiño na caluga dunha man invisible,
o cheirume dos pinos, o brinco do arroaz,
o peteiro do pardal na póla da nogueira,
a brétema que chora, a man na aldraba.

Quen fora o neno,
                                o pé do neno  
no chanzo da escaleira cando regresa a casa.
Quen fora sempre a fame dos seus ollos.

                                                                                  Alfredo Buxán